Terug

Een terugblik op de tournee in Brazilië

door Nikola Meeuwsen

Van de overvolle Sala Minas Gerais in Belo Horizonte en de warme recitalzaal van Cultura Artística in São Paulo, tot het historische Teatro Amazonas in Manaus en het Auditório Regina Casillo in Curitiba: onze Associate Artiest in residentie Nikola Meeuwsen keerde net terug van zijn eerste grote Braziliaanse tournee. Als winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd maakte deze reis – samen met een eerdere tournee in Azië – deel uit van zijn eerste prijs. Nikola blikt terug op twee onvergetelijke weken vol intense orkestprojecten, solo-recitals, chaos én warme ontmoetingen.

Een warme golf van enthousiasme en gastvrijheid

Of hij nu op het podium stond met het Minas Gerais Philharmonic Orchestra (onder leiding van José Soares) of met de Amazonas Filarmônica (dirigent Marcelo de Jesus), Nikola werd overal ondergedompeld in de Braziliaanse energie. Toen hij op een vrije dag een looptochtje maakte, belandde hij zomaar in een lokale running club waar meteen nieuwe vriendschappen ontstonden. Ook in de zalen was het enthousiasme overweldigend: een concert in het Teatro Amazonas in Manaus trok zoveel volk dat 700 mensen buiten moesten blijven, en in São Paulo stond hij na zijn recital maar liefst anderhalf uur lang handtekeningen uit te delen aan concertgangers en kinderen uit de favela’s.

Als ik puur aan mijn reis denk, dan komt meteen de enorme warmte van de mensen in me op. Op straat maak je zo vrienden, iedereen is super spontaan en lief! Na afloop van mijn recital in São Paulo kwam de organisatie vragen of ik naar de foyer wilde komen. Ik heb volgens mij anderhalf uur lang op de foto gestaan en cd’s en programmaboekjes getekend. Dat had ik echt nog nooit meegemaakt! Geen strak georganiseerde rij, maar iedereen kwam van elke kant. Heerlijk zo, die chaos!

Muziek als universele taal, tussen de Amazone en de concertzaal

Het speelschema was een indrukwekkende afwisseling tussen Prokofjevs Tweede Pianoconcerto en solorecitals met Beethovens Hammerklaviersonate en Schumanns Carnaval. Tussen de repetities door was er ook ruimte om de indrukwekkende natuur te verkennen, zoals met een boot de Amazone op trekken met een gids én om na afloop met de orkestleden een caipirinha te drinken.

Het is een prachtige ervaring om in zo’n ver land te spelen. Er wordt altijd gezegd dat muziek een universele taal is, maar het is echt zo: je speelt daar opeens Prokofjev en toch begrijpt iedereen dat. Als je dan in je rokkostuum op het podium staat, voelt dat wel als een droom die uitkomt. Het respect en de liefde waarmee de Braziliaanse musici over muziek van bijvoorbeeld Mozart spreken is enorm. In zulke fantastische zalen kun je niet anders dan je puur en geïnspireerd voelen.

De Muziekkapel als thuisbasis en ankerpunt

De intensiteit van zo’n reis vraagt niet alleen artistieke rijpheid, maar ook balans. De Muziekkapel bleek daarin niet alleen de plek waar hij zijn repertoire en podiumervaring opbouwde, maar vooral een warm huis om steeds naar terug te keren.

Ik heb het gevoel dat ik in de Muziekkapel een soort huis, een soort tweede plek heb. Als ik tussen concerten of een tournee door heel even de tijd heb, dan weet ik dat ik in de Muziekkapel mijn Meesters kan zien, samen wat kan eten, bijslapen of met een vriend een concerto kan doorspelen. Ik vind het lastig om te zeggen wat er exact is, want ik kan me gewoon niet meer voorstellen dat er geen Muziekkapel zou zijn. Heel veel mensen hebben een beeld van een geïsoleerde plek, maar dat is het helemaal niet: het is een hele warme plek met zoveel mensen. En die balans heeft de Muziekkapel me heel erg geleerd: heel hard werken, maar ook kunnen genieten van het leven en de plek waar je bent.

Bart Vande Voorde